Verhalen rapen (en lekker eten!) in Mechelen

Veronique Lemmens op 16 juni 2009 (Jouw mening?)

Rubriek: Culinair, Uitgaan, Kunst en cultuur

Tags: mechelen, terras, restaurant, citytrip, markt, middeleeuwen, verhalen

Als ik in een stad rondloop of een tentoonstelling bezoek, ben ik altijd op zoek naar verhalen. Legenden, sagen, grappige, vrolijke, mysterieuze of tragische anekdotes achter bekende inwoners, kunstenaars, historische figuren, gebouwen of kunstobjecten, ik smul er van.

Enkele weekends terug bevond ik me op een zonnige vrijdagavond op de Grote Markt van Mechelen, waar ik weer zo’n verhaal tegen het lijf liep. Het doel van die avond: een lekker etentje op een sfeervol terras. Ik kom niet zo vaak in Mechelen, dus struinde ik, zoals het een echte toerist betaamt, langs de vele terrasjes op zoek naar een geschikt adresje.

En onbewust hanteer je daarbij een aantal onwrikbare criteria: zo zoek je eerst naar de terrasjes waar het gezellig druk is. Niet té druk, maar een leeg terras is alles behalve uitnodigend. Een snelle blik op het menu (én de prijzen). Check! Hoe comfortabel zijn de stoeltjes? Check! Zien de obers er netjes uit? Check! Hoe uitnodigend oogt de tafeldekking? Check!

Brasserie ‘Den Beer’

Na een korte zoektocht bevind ik me aan een terrasje dat aan alle criteria voldoet. Ik twijfel nog even als ik de naam van de brasserie lees: ‘Den Beer’. Er zijn brasserieën met smakelijker namen, maar goed... Den Beer zou het worden.

Terwijl we op ons eten zitten te wachten, probeer ik me in te beelden hoe de zaakvoerders bij ‘Den Beer’ terecht gekomen zijn. Zouden ze een ‘longlist’ hebben opgesteld met allemaal dierennamen en dan gedacht hebben: ‘Ja, Den Beer, dat zegt het helemaal.’?

Boven de ingang hangt ook een gebeeldhouwde beer. De ober moet me vast enige tijd vertwijfeld naar het ding hebben zien staren, want op een gegeven moment komt hij naar ons toe en biedt spontaan aan ‘de legende van de beer’ te vertellen. Ik ben ondertussen vreselijk nieuwsgierig, dus ik knik gretig ‘ja’.

Estaminet ‘Den Engel’

En wat blijkt? ‘Den Beer’ heette in de zestiende eeuw gewoon ‘Den Engel’. Op een dag komt Keizer Karel (dé Karel V, die als hertog van Bourgondië Mechelen uitriep tot hoofdstad) na een wekenlange tocht te paard uitgeput toe op de Grote Markt. Hij parkeert zijn ros aan ‘estaminet’ Den Engel en bestelt er een frisse pint.

De waardin, die de keizer niet herkend heeft, heeft het niet zo begrepen op de onfrisse verschijning en maakt hem in, niet al te vriendelijke, bewoordingen duidelijk dat hij niet gewenst is in haar deftig etablissement. Ze foetert er maar op los, wanneer iemand haar (zo zal het vast gegaan zijn) een subtiel tikje op de schouder geeft en haar discreet in het oor fluistert dat het ‘stinkend stuk vuil’ dat voor haar staat, eigenlijk de keizer is. Ik kan me al voorstellen dat ze, bleek wegtrekkend, iets stamelt in de trant van ‘Euh... meneer de Keizer, euh... goh, u hier’! Dat zal bij Karel, die dorstig, moe en slecht geluimd was, vast in het verkeerde keelgat geschoten zijn. Zo gaat dat met keizers...

Hij beveelt dan ook dat de naam van het estaminet onmiddellijk, per direct, stante pede, wordt veranderd in, wat dacht je, Den Beer. (In het Vlaams verwijst het woord 'beer' ook wel naar de inhoud van een beerput trouwens....) Uiteraard moet ook de gevelplaat met de sierlijke engel er aan geloven en de waardin krijgt een stenen beer in de plaats.

Kijk, dat vind ik nu geweldig. Dat ik 500 jaar later op het terras van datzelfde estaminet zit om stoofvlees met frieten te eten. Die waren overigens heerlijk....

Tips!

• Meer eetadresjes in Mechelen? Sinds kort vind je op Iens.nl ook tal van Vlaamse tips en adresjes terug.
• 'Plezante' stadsgidsen Rudi De Mets en Ferre Uytterhoeven spelen tijdens hun plezante wandelingen met plezier de legende van Sjarel (Karel) en Kwa Bet (de waardin) na.